reisherinneringen.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Onze andere weblog.
Photobucket
We willen jullie graag uitnodigen om ook eens een kijkje te nemen op onze andere weblog: www.hubenyvonne.punt.nl
Een weblog waar we schrijven over alle andere dingen die we leuk, interessant, gek, grappig, mooi of interessant vinden. Welkom!
Laatste artikelen
Zeer indrukwekkend in Budapest was de geschiedenis van de joden, die hier voor WO II in grote getalen leefden. Vooral rondom de grote Synagoge, waar de Joodse wijk zich bevond.
 
In totaal zijn 568.000 Hongaarse joden tijdens de Holocaust omgekomen.
Bijna 80.000 Joden werden gedood in Boedapest zelf, neergeschoten op de oever van de Donau en daarna in de rivier geworpen. Duizenden anderen werden gedwongen dodenmarsen te maken naar de Oostenrijkse grens. In december, tijdens de belegering door de Sovjets van de stad, werden 70.000 Joden naar een getto gedreven en stierven duizenden van de kou, aan ziekten en van de honger.
 
De Synagoge van Boedapest Photobucketis de tweede grootste synagoge van de wereld (de grootste staat in New York), en heeft plaats voor 3000 mensen. Voor ons was het de eerste keer dat we in een synagoge kwamenPhotobucket, en om dan gelijk in zo'n indrukwekkend gebouw te komen maakt klein en stil.
Tijdens WO II werd de Joodse wijk een getto. De Synagoge was het hart van de wijk, en in de achtertuin rusten een onbekend aantal joden in massagraven. Zij kwamen om door kou, ziektes en armoede. Het feit dat de graven zich bevinden op het terrein van de synagoge (officieel verboden volgens de joodse wet) geeft aan hoe dramatisch de situatie toentertijd was.
Photobucket
Op de binnenplaats van de Synagoge staat een metalen sculptuur die de Boom des Levens heet. Aan ieder uiteinde van een metalen 'tak' hangen 'blaadjes' die allen een naam dragen van een overledene van de Holocaust.
Wij vonden het een bijzonder monument, heel sierlijk en gracieus, en toch de treurnis van een treurwil.
 
 
De dag erna gingen we naar het Holocaust Museum. Het was de morgen voordat we vertrokken, en geloof me, het was nog lang heel stil in de auto toen we Boedapest uitreden. Wat we daar gezien hebben was verschrikkelijk, vooral omdat er films getoond werden van de oorlog, die we nog nooit gezien hadden.
Wat een verschrikking is dat geweest...ongelofelijk.
 
Lees meer...   (6 reacties)
Uiteraard zijn we ook Budapest, de hoofdstad van Hongarije, gaan bezoeken. De stad is gelegen aan weerszijden van de DonauPhotobucket, een indrukwekkende rivier. De stad bestaat uit twee delen: Boeda op de rechteroever, en Pest op de linkeroever van de Donau.
 
De stad werd al door de Romeinen bewoond, maar de Hongaren verschenen pas een eeuw later, tegen het jaar 900. Het heeft een indrukwekkende geschiedenis achter de rug, van veroveringen door de Mongolen, door de Turken tot in 1787 het onder Habsburger bewind kwam.
 
Wandelend door de prachtige oude stad word je ook links en rechts herinnerd aan deze geschiedenis door de prachtigste bouwwerken, kerken, bruggen en paleizen.
Zo is er de St. StephanusbasiliekPhotobucket, de Burcht van BoedaPhotobucket, die trots boven de Donau uittorent.
Wil je eens iets anders zien en beleven, ga je b.v. naar de Grote MarkthalPhotobucket, waar zo'n 180 winkels zijn, die voornamelijk levensmiddelen verkopen. Geuren en kleuren die je overweldigen!
Van de bruggen maakte vooral de KettingbrugPhotobucket, de oudste brug van Budapest op ons de meeste indruk.
 
Maar wandelend door BudapestPhotobucket hebben we zoveel mooie dingen gezien, prachtige koffiehuizen, gezellige terrasjes aan de Donau, mooie winkelstraten en overal heel vriendelijke mensenPhotobucket.
Een aanrader, beslist!
Lees meer...   (7 reacties)
Na een (te) lange periode van stilte wil ik vandaag doorgaan en jullie vertellen over een reis naar Hongarije die we vorig jaar maakten.
Vorig jaar gingen we een nichtje van Hub en haar man opzoeken die in Abádszalók in Hongarije een huis hebben.Photobucket Hongarije was voor ons een onbekend land, en we moeten zeggen: we waren blij verrast!
 
Wat een land, wat een landschap, uitgestrekt zover als je oog reikte, en een prachtige natuur.
Overal ooievaars, op schoorstenenPhotobucket maar ook op grote nesten.Photobucket In en bij ieder dorp zag je er wel een paar.
We waren er in het voorjaar, dus de tijd van de klaprozen...Photobucketvelden vol, ongelofelijk.Photobucket
 
Het plaatsje  Abádszalók ligt in het oosten van Hongarije ligt aan de rivier de Tiszla en vlakbij het 127  km²(!) grote meer, gelegen in de Hongaarse laagvlakte. In dit moerasachtige gebied kan men duizenden vogels aantreffen, het is werkelijk een paradijsje op aarde. PhotobucketJe vindt hier nog echt ongerepte natuur, waar kan je dat in Nederland nog vinden?
 
 
 
Lees meer...   (7 reacties)
PhotobucketZoals enige Punters weten, zijn we na onze wintermaanden in Spanje op de terugreis langs Quadrisquare.punt.nl gereden. Los van het feit dat we daar heerlijke dagen gehad hebben, was een van de enorme verrassingen:
ons uitje naar Carcassonne.
 
Carcassonne is een stad, gelegen in de regio Languedoc/Roussilion, zo'n 90 km ten zuidoosten van waar we waren (in de buurt van Toulouse).
De stad staat op de werelderfgoedlijst van Unesco en trekt jaarlijks 3 miljoen toeristen. Iedereen komt voornamelijk om de volledig gerestaureerde citadel, La Cité genaamd, te bezoeken.
Deze citadel staat bekend als het mooiste voorbeeld van een middeleeuwse stad in Europa, die bijna volledig bewaard is gebleven. Het is ook de grootste burcht van de Katharen. (een religieuze beweging, die zich vanaf het midden van de twaalfde eeuw over heel West Europa verspreidde. Wil hier graag eens in een andere log op terugkomen).
Het is de grootste vesting van Europa. In de citadel bevinden zich veel historische gebouwen en het Chateau Comtal. Er omheen is een dubbele muur. De buitenmuur heeft 16 torens en de binnenmuur heeft 24 torens.
 
Photobucket
Dit is de theoretische beschrijving van Carcassonne, maar dat weegt niet op tegen wat het is om daadwerkelijk La Cité binnen te gaan.
Al jaren lang zag ik Carcassonne aangegeven langs de snelweg, en had ervan gedroomd om ooit de kans te krijgen hierheen te gaan.
En nu gingen we zomaar met ons drietjes door de poort van La Cité,Photobucket en we stonden in een droomwereld!
Het is zo ongelofelijk mooi en zo indrukwekkend, en het slenteren door de middeleeuwse straatjes heeft zo iets romantisch, dat is niet te geloven.
Ik hoorde van iemand die er ook ooit geweest was: 'ik was bang om mijn ogen dicht te doen, bang dat als ik ze open maakte het allemaal verdwenen zou zijn'....
Mooier kan je dit geweldige complex niet omschrijven.
Photobucket
 
De foto's die we zelf gemaakt hebben, heb ik gemengd met foto's van internet, zelfs een filmpje, maar het haalt het allemaal niet bij de werkelijkheid...
Jullie zullen toch echt zelf moeten gaan kijken!
 
Lees meer...   (16 reacties)
Marrakech...eindelijk waren we alleen en kregen we de kans om de stad te bezoeken die al door zoveel oude vrienden van ons bezocht was. Weliswaar 35 jaar geleden, maar toch...
We waren benieuwd of deze stad ook ons zou weten te betoveren.
 
En betoveren, dat deed ze!
De historische kern van de stad (de Medina) is door Unesco in 1985 tot Werelderfgoed verklaard. Hier ligt de Soekh (een soort bazarPhotobucket met zijn smalle straatjes vol handelswaar en ambachtslieden en hun waar. De verschillende ambachten liggen bij elkaar, zo heb je het houtbewerkingsgedeelte, de zilversmeden, de keramiekwinkeltjes, de tapijten etc. etc.Photobucket
Je kijkt je ogen uit, en staat versteld van wat mensen kunnen maken.
De geuren en kleuren die je omringen maken het geheel tot een geweldg exotisch iets.
Photobucket 
 
Daarna gingen we naar het wereldberoemde Djemaa El  Fna plein.Photobucket De naam betekent 'Plein des Doods'' , omdat hier vroeger de executies plaatsvonden. Nu is het een plein vol straatartiesten, met b.v. de slangenbezweerders, en eetkraampjes.
Ook hier weer kom je ogen en oren tekort.
Photobucket 
Prachtig vond ik het, hoewel slangenbezweerders en artiesten met aapjes voor ons absoluut niet hoefden, integendeel, vind het eigenlijk heel erg triest voor de dieren.
Maar ja, een beetje hypocriet voelden we ons wel om de beesten zo zielig te vinden, terwijl om ons heen ook tientallen mensen, ouderen, kinderen, mannen en vrouwen waren die het beslist niet beter hadden dan deze dieren...
 
Dat is ook altijd het moeilijke van dit soort landen bezoeken: de enorme verschillen in welvaart tussen de mensen daar en de mensen hier.
Went het ooit? Nee, het went nooit.
Dit soort landen bezoeken heeft onze kijk op het leven, op Nederland met zijn kleine politiek, onze kijk op de wereld enorm veranderd.
En dat is een rijkdom die niemand ons meer afneemt.
 
En Marrakech? Een stad die je gezien moet hebben, een stad die je geroken moet hebben, een stad die je ervaren moet hebben!
 
Lees meer...   (6 reacties)
Een van mijn eerste wensen toen we naar Marokko gingen was Marrakech te zien.
Marrakech...een naam die in al mijn dromen over 'reizen ooit, later, als ik groot was, rijk was'weer terugkwam. Gelukkig gold voor Hub hetzelfde, ook voor hem stond die stad nog altijd op zijn verlanglijstje.
Het had op mij altijd een magische aantrekkingskracht, door verhalen die ik erover gehoord had en gelezen. Ook waren enkel van mijn 'hippie-vrienden' er al in de jaren zestig heen getrokken, en toen was ik al zo graag meegegaan.
 
Photobucket
Dus nu we de kans kregen erheen te gaan, konden we die niet laten schieten. Het was wel zo'n 4 uur rijden heen en 4 uur terug, maar toch kozen we ervoor het te doen.
We boekten bij een kleinere firma, en vertrokken met een min-busje met enkele andere reizigers.
Photobucket
De reis erheen was weer geweldig, de dorpjes waar je doorheen komt, de ezeltjes, de kamelen...allemaal zo anders dan hier.
Photobucket
Halverwege stopten we voor wat te eten en te drinken, en door gingen we weer.
 
Toen we in Marrakech aankwamen werden we 'uitgeladen' en overgenomen door een stadsgids. Dat schijnt daar verplicht te zijn, dus je kan niet als buiten-stadse gids met toeristen door de stad trekken.
Nu moet ik bekennen dat bij ons dan alle stekels omhoog gaan: we hadden gekozen voor de jongens waar we de heenreis meegemaakt hadden en we hadden absoluut geen trek in zo'n profesionele gids die voor ons groepje op liep. De paraplu ontbrak gelukkig, maar verder....
We zagen mooie dingen, dat moet gezegd maar dit is zo helemaal niet onze manier van rondreizen. We kregen nauwelijks de kans om langer ergens te kijken, alsmaar door moesten we, nieuw gebouw, nog een gebouw, een groot meer. Allemaal schitterend maar toen bovendien ons fotorolletje op was en we nauwelijks de kans kregen een nieuw rolletje te kopen hoefde het helemaal niet meer voor ons.
 
Ik wilde op een terrasje zitten, effe bijkomen, mensen kijken, op mijn gemak door de wereldberoemde Soukh van Marrakech slenteren in mijn eigen tempo en niks anders.
Maar nee, we werden een grote souvenierswinkel ingeloodst, waar we souveniers konden kopen. Ja dag, dus niet...
We bleven demonstratief bij de deur staan om zo zo snel mogelijk weg te kunnen. Eindelijk gingen we ergens eten, ook allemaal samen. Ondanks dat we niet echt zin er in hadden, besloten we toch maar mee te gaan, we stierven van de honger.
Kwamen we in een geweldig restaurant, helemaal in Marokkaanse stijl, een live-orkestje met Marokkaanse muziek en er werden Marokkaanse gerechten geserveerd.
Maar duur....!
 
Toen was het genoeg voor ons, we zagen de jongens zittn van het busje waar we mee gekomen waren en eisten dat ze ons naar het centrum brachten (we waren een heel stuk van het centrum verwijderd) en dat we een punt en tijd afspraken waar we elkaar weer zouden zien als we naar huis gingen.
Maar nu wilden we zelf bepalen waar we gingen eten, waar we gingen kijken en wandelen.

He, he, wat een opluchting, eindelijk kon we Marrakech op onze manier gaan bekijken.

Hierover een volgende keer meer.
Lees meer...   (4 reacties)

Nadat we een paar keer Agadir uitgegaan waren, besloten we om te voet en in ons eentje de verdere omgeving van Agadir te verkennen. ’s Morgens wat extra brood gesmeerd, fruit en gekookte eieren mee, wat te drinken, en daar gingen we.

We besloten langs het strand zuidwaarts te lopen en op een gegeven moment weer landinwaarts te gaan om zo weer terug te komen bij de stad.

Dat ging prima, mooi rustig breed zandstrand, geen mens te zien,  alleen twee maffe Limburgers. Wel uitnodigend voor een rustige ‘picknick’.Photobucket
 
                                                         Photobucket

Na het eten trokken we weer verder, op een gegeven moment met landinwaarts een hele lange muur. Waar zou die van zijn? Geen idee, maar we volgende de muur zo’n beetje totdat die links af boog richting achterland. Daar was een grote vlakte, vol lage struiken zover als je kon kijken. Ook hier weer: geen mens te zien. Heerlijk, maar toch op een gegeven moment een beetje beangstigend. We waren ver van de bewoonde wereld, geen idee zelfs waar we precies uithingen, en als we daar b.v. overvallen zouden worden zou geen mens ons te hulp kunnen schieten.

Maar ja, dat soort gedachten zijn leuk, maar je koopt er natuurlijk niks voor als je daar eenmaal loopt, er zit niks anders op dan door te lopen en maar te zien waar je uit komt. Toch waren we blij toen we twee mannen tegenkwamen die samen met 2 kamelen richting strand trokken, de richting waar wij net van af kwamen. Ze spraken ons aan en in hun beste en ons beste Frans (samen kwamen we er toch wel uit) vroegen ze ons of we geen ritje op een kameel wilden maken.

Nu had ik gezworen dat ik dat niet zou doen: ga toch niet voor gek lopen tussen veel mensen die op het strand liggen, en ik maf doen boven op zo’n beest. Maar deze omstandigheden waren anders:

We waren best wel moe geworden, de onzekerheid van de omgeving en de richting waar we liepen deed er ook geen goed aan, dus er werd besloten: we doen het..Photobucket

En daar gingen ze, doodeng boven op zo’n groot beest. Afgesproken werd dat ze ons naar de bushalte richting Agadir zouden brengen, en dat deden ze.

Photobucket Sinds toen kan ik alleen nog dromen van zo’n pracht ervaring, boven op zo’n schitterend beest vooruit sjokken en genieten van alles wat je om je heen ziet.
Die geur van die beesten, die ogen…geweldig.

En die muur waar we langs gelopen waren? Bleek de omheining van een terrein van de Koninklijke familie te zijn met huizen, tuinen etc.

 

 

Lees meer...   (9 reacties)
En toen kwam er de dag dat we besloten te doen wat we altijd zo graag doen als we in een nieuw, vreemd land zijn: reizen met het openbaar vervoer.
Dat is namelijk altijd een ervaring die je beslist niet mag missen, alleen al tussen de mensen zitten van het land, de geuren, de kleuren en de taal zo om je heen te horen, zien en ruiken. Dan pas ‘ben’ je er.
 
We besloten als doel Tiznit te nemen. In de reisgidsen werd Tiznit omschreven als een zilverstadje, waar de sieraden voor de Berbervrouwen gemaakt worden. Het stadje ligt aan de rand van de Sahara, in een droge en woestijnachtige omgeving. In feite is het de laatste echte grote stad (zo’n 50.000 inwoners) voor de Sahara. Dus het stadje wordt druk bezocht door alle mogelijk landrovers en 4WD-ers van mensen die zuidelijker trekken met de auto.
 
Om er te komen was duidelijk dat we ons naar de taxiplaats in Agadir moesten begeven, waar we een zg. Grand Taxi (Marokko is franstalig) konden nemen. Deze vertrekken zodra ze vol zijn, d.w.z. wanneer er twee passagiers voor de plaats naast de bestuurder innemen, en vier (!) achterin. Gelukkig is Tiznit een populaire bestemming en was de taxi dus vlug vol. Photobucket
 
De uitzichten en landschappen zijn bij tijd en wijle fenomenaal. De reis richting zuiden loopt parallel aan de kust. Maar er zijn toch maar enkele plekken waar je af en toe de zee kunt zien liggen. Voor de rest gaat het dus door een dor en droog, maar toch fascinerend landschap. En het geklets om ons heen, waar we uiteraard niks van verstaan en de radio die op de heenreis zachtjes speelt nodigen uit om wat naar buiten te kijken en weg te dromen.
 
Na een klein uurtje zijn we bij Tiznit: zoals de meeste Marokkaanse steden bestaat Tiznit uit twee delen: de nieuwe stad en de niet zo nieuwe stad, binnen de stadsmuren. Tiznit is niet oud, zo’n honderd jaar geleden ontwikkelde het zich van een uitvalsbasis voor oorlogen met Sahara-bewoners, tot een stadje met een opeenhoping van roze en zalmkleurige huizen. Buiten de stadsmuren zijn de huizen niet zo fraai gekleurd, de meesten zijn saai grijs en/of bruin. Photobucket Photobucket Al met al is het een sfeervol plaatsje met een fraaie medina, vestingwallen met authentiek toegangspoorten en de grote Moskee. De minaret van de moskee heeft allemaal uitstekende palen.Photobucket Dit maakt het de doden gemakkelijker om naar het paradijs toe te klimmen. In Marokko vind je dit soort minaretten niet vaak, wel in de meer zuidelijkere landen zoals Mali b.v.
 
 
Verder is het een heerlijk, rustig, onwerkelijk aandoend stadje waar we uren hebben rondgedwaald, heerlijk gegeten en waar we genoten hebben van het groot aanbod aan (ambachtelijk vervaardigde) juwelen die je in de kleurige juwelierssouk kan bewonderen. .Photobucket
Lees meer...   (5 reacties)

Naast onze ontdekkingswandelingen in Agadir, was het dus zaak zo snel mogelijk vertrouwd te raken met het openbaar vervoer in Marokko. Gelukkig reden in de stad ontelbare taxi’s en was ons al snel duidelijk welk soort we zouden moeten nemen om de stad uit te komen.

Na overleg met een ons betrouwbaar lijkende chauffeur maakten we een afspraak  om naa rTaroudant te gaan, een stad  76 km ten oosten van Agadir.

De weg erheen voerde ons langs sinasappelboomgaarden, de eerste die we in ons leven zagen en waren in de zevende hemel…sinasappels groeien aan de bomen, dat wist je als kind al, maar het nu eindelijk zelf echt zien..prachtig. Photobucket

 

 

 

 

 

Maar verbijsterd waren we helemaal toen hij stopte bij een apart landschap van uitgestrekte vlaktes met een mooi soort bomen…en er groeiden geen sinasappels aan, nee…er leken geiten aan te groeien.

Geiten? Ja geiten, gewone geiten, de boom zat er vol mee. Het bleek de Argana-boom te zijn.  De arganvruchten worden gegeten door geiten die de bomen inklimmen. In hun uitwerpselen zitten de pitten van deze vruchten, die door de bevolking geraapt worden. Uit de pitten wordt de zeer excusieve Argan-olie geperst, die gebruikt wordt in zowel de cosmetica als in de keuken.

Photobucket
We reden door en kwamen op een gegeven moment in de palmentuin van Tioute.
Tioute is een klein stoffig dorpje met kleine huisjes met dikke muren. Boven op een heuvel ligt een vervallen kashbah, die duidelijk maakt dat hier in vroegere tijden al geleefd en gewerkt werd.Photobucket

Het dadelpalmbos doet vreemd aan na lang door stoffige vlaktes met alleen zan, stenen en zo af en toe struikgewas, te hebben gereden.

Photobucket   De dadels waren net rijp, en ik kan jullie verzekeren dat geen dadel die je in Nederland kunt kopen, kan tippen aan een vers-geplukte dadel! Photobucket 

Hierna reden we door naar Taroudannt,Photobucket Taroudannt ligt middenin een vruchtbaar landbouwgebied dat groente, fruit en olijven levert. De producten worden op ezels en handkarren aangevoerd en verhandeld in het centrum van de stad. De schilderachtige souks (markten) van de stad zijn een bezoek waard. Hier vind je Berberzilver Photobucket; Photobucketen kunstnijverheid van de Toearegs. (De Toeareg zijn een Berbervolk van nomadische veetelers in de Sahara en Sahel.)Photobucket

 

We hadden een glimp van het achterland van Agadir ontdekt, en dat smaakte naar meer! We verheugden ons op de komende dagen.

  

 

 
Lees meer...   (5 reacties)
Augustus 2001 hadden we plannen gemaakt om naar Thailand te gaan. We hadden ook al geboekt, maar een week van tevoren kregen we bericht dat de maatschappij waarbij we geboekt hadden failliet was gegaan. We konden onze reis wel nog omboeken, maar waarheen in vredesnaam?
 
Dat is heel gek, als je binnen een paar dagen moet beslissen waar je heen zult gaan, terwijl je je had voorgenomen nu naar een ons onbekend land te gaan.
Na zoeken in folders viel de keuze op Marokko.
Een betere keuze hadden we niet kunnen maken, na dat jaar zijn we nog enkele keren terug geweest, zo goed was het bevallen.
 
Photobucket
We hadden een appartement geboekt in Agadir, een stad met ongeveer 300.000 inwoners aan de Atlantische Oceaan, aan de voet van een 226 meter hoge uitloper van de Hoge Atlas.
Het was vreemd om in een stad te zijn, waar we ons niet weken van tevoren over hadden ingelezen, iets wat we normaal gesproken altijd doen. Zelfs het land kenden we niet, althans toch nauwelijks.
Het enige wat we gelezen hadden was dat op 29 februari 1960 Agadir door een zeebeving bijna geheel verwoest werd.
 
Dit hield dus in dat het geen oude stad was, want er waren bij de haven nog wel wat oude huizen gespaard gebleven, en ook de oude Kasbah  (De kasba of kashba is verdedigbaar onderdeel van de medina en het gebouw kenmerkt zich door hoge muren. Bijna iedere nederzetting in Marokko en Algerije heeft zijn eigen kasba. Vroeger werd deze gebruikt als woning voor het dorpshoofd. Momenteel zijn de meeste kasba's niet meer in gebruik en doen zij vooral dienst als toeristische attractie. bron Wikipedea) was gespaard gebleven.
 
Nu was het dus aan onszelf om de stad en de omgeving te gaan ontdekken. Agadir ligt al behoorlijk zuidelijk in Marokko, dus mijn droom zou misschien werkelijkheid worden: de woestijn zien?!
De eerste dag hebben we gebruikt om de omgeving rondom ons apartement Photobuckette ontdekken en uiteraard gauw naar het strand, een prachtig breed zandstrand waar je heerlijk, verse sinasappelsap kon krijgen.
 
In een volgend logje zullen we vertellen wat we allemaal gezien en gedaan hebben. Tot dan!
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl